In mijn kindertijd heb ik verschillende trauma’s opgelopen door fysieke en emotionele mishandeling. Ik ging vervolgens als een ongeleid projectiel door het leven zonder na te denken over oorzaak en gevolg, en op zoek naar mijn identiteit. Op mijn 15e begon ik voor het eerst met blowen, en was ik er meteen van bewust dat dit mijn pijn kon onderdrukken. Dus ging ik dit vaker en vaker doen. Op mijn 18e kwam ik in aanraking met harddrugs. Xtc, coke, speed en drank kwam dagelijks in mijn lichaam terecht. De onverwerkte pijn werd op deze manier nog verder weggedrukt. Op mijn 19e werd ik dakloos en leefde ik voor exact 26 weken op straat, en uiteindelijk kwam ik terecht in een nachtopvang. Van de nachtopvang ging ik naar begeleid kamerwonen en van daaruit kreeg ik mijn eigen woning. In de tussentijd ging mijn verslaving door en zat ik continu in de overlevingsstand. Op mijn 22e besloot ik hulp te zoeken en stopte ik uiteindelijk met het gebruik van drugs. Daarvoor had ik vaker hulp gezocht bij psychologen, soms had ik een goede psycholoog en kon ik weer even door en soms een minder goede en was mijn vertrouwen in hulp weer helemaal weg. Uiteindelijk heb ik in totaal 6 jaar bij verschillende psychologen gezeten. Verschillende behandelingen gehad, zoals EMDR of Imagenaire Rescripting, en dat hielp voor een tijdje, maar ik liep iedere keer weer tegen een muur op.
Door al deze ervaringen had ik voor mezelf bedacht dat ik mijn medemens wilde gaan helpen die in soortgelijke situaties terecht gekomen zijn.